„Tybetańska Księga Umarłych” (tyb. Bardo Thödol, dosłownie „Wyzwolenie przez słuchanie w stanie pośrednim”) to tekst tybetańskiego buddyzmu, tradycyjnie czytany umierającym i zmarłym jako przewodnik po stanie pomiędzy śmiercią a kolejnym odrodzeniem. Tradycja przypisuje go Padmasambhawie, a w XIV w. ujawnił go Karma Lingpa jako tzw. terma, czyli „ukryty skarb”.
Czym jest bardo
W tradycji bardo to stan pośredni. Opisuje się kilka takich stanów, w tym ten między śmiercią a odrodzeniem, który według przekazów może trwać do 49 dni. Tekst prowadzi osobę przez kolejne wizje i uczy, jak rozpoznać ich naturę.
Jak go czytać
To tekst religijny i filozoficzny, a nie dokument naukowy. Nie opisuje faktów, które dałoby się zweryfikować, lecz wizję świata przekazywaną przez wieki. Podobieństwa do niektórych relacji z doświadczeń bliskich śmierci bywają wskazywane, ale to interpretacje, a nie dowody.
Więcej o tym, jak różne tradycje rozumieją śmierć, znajdziesz na podstronie „Życie po życiu”.